استقلال ایران و داش علی منصوریان

داش علی منصوریان را همه استقلالی ها و حتی پرسپولیسی هم دوست دارند، زاده جنوب شهر تهران بود و همان زمان ورودش به استقلال نوید یک ستاره را می داد، در میانه میدان دلبری می کرد، با دوندگی بی امانش، پاس های مهندسی اش، شوتهای سرکشش و خاطرات تلخ و شیرینش با استقلال و تیم ملی ایران، قدیمی تر ها فراموش نمی کنند او در روز قهرمانی استقلال در سال ۷۵ در فینال جام حذفی با اخراج غلامپور برای دقایقی گلری استقلال را هم تجربه کرد، تجربه حضورش در جام جهانی ۹۸ و آن صحنه به یادماندنی علامت دادن با دست هایش در زمان گل دوم ایران به آمریکا، بازگشتش به استقلال پس از یک دوره حضور در آلمان و یونان با آن هیبت خاص و موهای از ته تراشیده اش، سوپرگلش به صبا باتری هیچ گاه از خاطره هواداران پاک نخواهد شد؛ او محبوب سکوهای استقلال بود و تمام ورزشگاه فریاد می زدند: داش علی منصوریان

اما محبوبیت داش علی یک وجه دیگر هم داشت، او علاوه بر اثبات تعصبش در زمان حضورش در استقلال، در زمان عدم حضورش هم وفاداری اش را آشکار می کرد، جایی که او در زمان مربی گری در سایر تیم ها در تقابل با استقلال حتی از روی نیمکت تیمش بلند هم نمی شد چه برسد که بخواهد مشت هایش را گره کند یا روبروی هواداران قرار بگیرد، حتی پس از ناکامی اش در نیمکت استقلال یک بار هم بر علیه مدیریت، باشگاه و استقلال مصاحبه نکرد و برخلاف بعضی از پیشکسوتان آدم همیشه منتقد و غرغروی باشگاه نشد، همین ویژگی ها منصوریان را هنوز محبوب هواداران نگه داشته است.

اما داش علی داستان ما این روزها گویی مسیر دیگری را انتخاب کرده است، علی منصوری که سالها کلمه ای درباره استقلال نگفت و حاشیه ای نساخت، در امیدوارکننده ترین روزهای استقلال ترسناک ۱۴۰۴، به سوژه خبرنگاران و رسانه ها بدل شده است! او حالا در خصوص مسائل فنی استقلال بی پروا اظهار نظر می کند و حتی در خصوص مسائل مدیریتی و ساختار اداری باشگاه! هواداران همان داش علی محبوب و لوطی و بامعرفت را دوست دارند، او که همیشه حامی تیمش بود حتی وقتی روی نیمکت رقیب بود، هواداران استقلال همان داش علی خودشان را می خواهند، استقلال پیشکسوت منتقد و حاشیه ساز کم ندارد، آنهایی که منتظرند با یک ناکامی جلو مجریان رنگی صداوسیما بنشینند و روی مخ هوادار راه بروند تا خودشان را منجی استقلال نشان بدهند، همان هایی که وقتی نوبت خودشان شد فهمیدند که موفقیت در استقلال حمایت و همدلی می خواهد نه اظهار نظر و دخالت در همه ارکان باشگاه، پیشکسوتانی که از استقلالی بودنشان فقط تیتر یک های زخم دار و حاشیه سازشان به استقلال می رسد و بس!

علی منصوریان، حسن روشن،علی جباری، جواد زرینچه، رضا حسن زاده، امیرحسین صادقی، پیروز قربانی، مهدی پاشازاده، محمود فکری، فرهاد مجیدی، آرش برهانی، وحید طالب لو، داریوش یزدانی و خیلی دیگر از ستاره ها و سرمایه های محبوب چند دهه اخیر حالا دیگر پیشکسوت استقلال هستند و حرف و نظر و ادعاهایشان باعث حال خوب و بد هواداران و باشگاه؛ استقلال تا پیش از آغاز لیگ برتر قطعا به مشورت و نظرات پیشکسوتان نیاز داشت، اما امروز و با آغاز لیگ هوادار فقط و فقط توقع حمایت و همراهی از پیشکسوتان دارد، مخوف ترین استقلال در یک دهه اخیر نیاز به آرامش دارد، بخشی از این آرامش مرهون پیشکسوتانی است که در پازل مجریان حاشیه ساز قرار نگیرند، اینکه برخی برنامه های صداوسیما در روزهای خوب استقلال محله برو و بیای پیشکسوتان می شوند، قدری شک برانگیز و قابل تامل است، کاش پیشکسوتان استقلال مثل دوران حضور خودشان، تیمشان را همراهی و حمایت کنند، بسیاری از گلایه ها و دلخوری ها را می توان به جای رسانه ملی در درون خانواده مطرح کرد، یک استقلالی واقعی، ارزش آرامش این روزهای استقلال را خوب می داند، استقلال این روزها بدجوری بوی قهرمانی می دهد، همین ...