عنایت سال؛ بزرگآقای بسکتبال ایران، تاج و استقلال
یه توپ یه حلقه یه سالن و کلی خاطره. یه زمین خاکی یه مقدار گچ سفید که تنها جداکننده منطقه رنگی از دیگر مناطق زمین بسکتبال بود. اینها میتونه آغاز خوبی برای نوشته امروزم باشه.
تاریخ رشتههای ورزشی رو آدمهایی نوشتهاند که نهتنها درون زمین یا سالن، بلکه خارج از اون هم متفاوت بودند.
زمینهای خاکی جهرم تو استان فارس چند دهه قبل شاهد هنرنمایی بلند قامت بسکتبال ایران شد و این قهرمان کمکم با مهاجرت به تهران و پیگیری همزمان تحصیل و ورزش، تبدیل به یک چهره به یاد موندنی در بسکتبال کشورمون شد.
آره امروز میخوام از عنایت بسکتبال ایران روایت کنم. ابتدای دهه پنجاه وقتی تیم بسکتبال تاج آقایی تو این رشته رو شروع کرد، همزمان شد با ورود عنایت آتشی به این تیم؛ یه جوون قدبلند که ساختار بازیش با بقیه فرق میکرد.
تیتر قشنگی بود: عنایت آتشی در تیم بسکتبال تاج…
افتتاح آکادمی رسمی نوجوانان، هدایت تیم ملی جوانان، عضویت در نهادهای رسمی این رشته تو ایران و حضور درکنفرانسهای مهم بینالمللی بسکتبال جهانی تنها قسمت کوچکی از دنیای افتخارات این پیرمرد قدیمی بسکتبال استقلاله.
گاهی وقتها نه قلم نه دانش نه تصویر و نه هیچ المان دیگری نمیتونه شخصیت یک انسان رو توضیح بده. گاهی باید به واژه ها التماس کرد، گاهی هم باید اونارو رها کرد.
تو زمانی که بسکتبال شاید در زمره رشتههای اصلی کشور ما نبود، عنایتخان تنهایی به ترمیم بخش زیادی از این رشته پرداخت و تونست اقتدار و احترام این رشته رو با همراهی دیگر بزرگان رشته دانشگاهی تداوم ببخشه.
از دل تیم قدیمی تاج یا استقلال فعلی تو بسکتبال چه بسیار قهرمانانی بودند که با همراهی استاد آتشی، خودشون رو هم تو ایران و هم تو آسیا مطرح کردند.
زمان گذشت و گذشت تا جایی که برای تیم تاج از دست رفته، نامی دیگر پیدا شد و اسم بزرگ استقلال رو عنایتخان آتشی برای این باشگاه تو اواخر دهه پنجاه پیدا کرد و در نهایت تا امروز هم عنوانی ماندگار تو خیلی از رشتهها برای ایران بوده.
البته نسل جدید شاید سوژه دلنوشته امروز رو بیشتر تو قاب رسانه ملی شناختند و صدای جادویی استاد آتشی شد همراه همیشگیشون. داستان صبح جمعهها و پخش بسکتبال NBA با صدای این پیشکسوت دوستداشتنی شد بخش ثابتی از تقویم زندگی ما. جایی که تسلط به گزارش همراه با تهلهجه خوشگل جهرمی، معجونی برای ما شد که هفته پیشرو را میساخت.
یه وقتهایی باید کلاه از سر برداشت، یه وقتهایی باید به احترام برخی آدمها تمام قد ایستاد، یه لحظههایی باید فقط و فقط به رقص واژهها تمکین کرد تا شاید بشه از اونها نوشت و به افق خیره شد.
عنایتالله آتشی، بزرگ بسکتبال استقلال و ایران تو جشن ۸۰ سالگی ما، یعنی باشگاه بزرگ استقلال. هنوز هم همون بلندبالای بسکتبال بود، هنوز همون اقتدار و هنوز همون اصالت.
برای او
برای سالها افتخار
برای دههها تنظیم و پیادهسازی الفبای این رشته در بخش آکادمی
برای نام جاودانه استقلال
برای تداوم ضربان قلب یکی از بزرگان خانوادمون
برای عنایتخان آتشی
برای انتخاب عنایت سال
برای تقویم امروز
دوباره کلاه از سر برمیداریم
و این داستان ادامه دارد…
دستهبندیها
دیدگاهتان را با ما به اشتراک بگذارید