‍ به نام او که آبی‌ترین آسمان‌ها از اوست...

کوله‌ی کوچک تو را دیدیم، قهرمان کوچک ما...
میان آوارها، زیر تلی از سنگ و خاک، جایی که صدای کودکی دیگر شنیده نمی‌شود، نشانی از تو مانده بود...

کوله‌ای که نشان ما را بر دوش می‌کشید، به دوش کودکی که شاید هنوز رویای دروازه آزادی، سکوهای پر از فریاد و بوسه بر پیراهن آبی را در دل داشت.

چه زود قامت کوچکت قربانی نفرت و جنایت شد. چه زود رویاهایت را از تو گرفتند، رویای دویدن، بازی کردن، زندگی کردن.
اما بدان قهرمان کوچک، تو دیگر در تاریخ باشگاه بزرگ استقلال جاودانه شدی.
نام تو، بی‌آن‌که بشناسیمت، در دل میلیون‌ها آبی‌دل خواهد ماند. در سکوهای آزادی، در قلب‌های هواداران، در پرچم‌های برافراشته و در هر پیراهن آبی که بر تن بازیکنان این باشگاه خواهد نشست.

آه که چه سخت است برای ما نوشتن این واژه‌ها...
برای تو که شاید هنوز دوست داشتی توپ کوچکت را در کوچه بیندازی، در حیاط خانه بدوی، با پیراهن استقلال گل بزنی و شادی کنی...
برای تو که هنوز فرصت زندگی داشتی و این فرصت ناجوانمردانه از تو گرفته شد.

اما یادت را زنده نگه می‌داریم، کوچکِ آبی ما...
قلب استقلال برای همیشه برای تو می‌تپد.

و این قسم ماست:
تا روزی که استقلال زنده است، یاد تو خاموش نخواهد شد.

خواب آرام، آبی‌پوش کوچک...